Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə qapandığı günlərində ayrılmışdılar. Şəhər susmuşdu, amma Toğrulun içindəki fırtına dinmək bilmirdi. Leyla ilə keçirdiyi hər an indi bir xatirəyə çevrilmişdi. Toğrul başa düşürdü ki, bəzən ən böyük sevgi, sevdiyin insanı öz xoşbəxtliyi üçün sərbəst buraxmaqdır.
Telefonu götürüb həmin o qəmli mahnını qoşdu. Musiqinin sədaları otağa yayıldıqca, Toğrul qutunu bağladı. İçində sadəcə ikisinə aid olan, amma artıq mənası qalmayan kiçik bir boyunbağı və solmuş bir gül var idi. Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə
Payızın soyuq küləyi şəhərin boş küçələrində gəzişirdi. Toğrul pəncərənin önündə dayanıb kənara baxsa da, əslində heç nə görmürdü. Masanın üzərində köhnə bir qutu və bükülmüş bir məktub var idi. Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi. Onlar 2020-ci ilin o ağır